A DETERMINATION OF TRANSPORTATION ROUTES OF PARTS AND CARBON FOOTPRINT EMISSION WITH THE MILK RUN CONCEPT

Abstract

Transportation of parts from external suppliers to the factory incurs both costs and carbon footprint emissions, impacting supply chain performance. This research presents the application of the milk-run concept for routing optimization in transporting parts, aiming to minimize the total daily truck travel distance which, subsequently, contributes to a lower carbon footprint emission by utilizing a Linear Transhipment Network Flow Model (LTNFM). The transportation routing problem for 235 parts from 20 external suppliers, divided into two zones based on the actual locations of the suppliers, to serve the chassis frame production plan in May 2023 (27 days) of the case study factory, was considered. The results were evaluated using the OpenSolver function in Microsoft Excel, and compared with the existing method of direct transportation from each supplier to the factory. The results from the LTNFM application indicated that the total transportation distance was reduced from 74,157.90 to 38,231.30 kilometres and with only 12 instead of 20 trucks were needed per day. Additionally, the total fuel costs were reduced from 676,966.28 to 349,070.79 THB. This indicated the saving 327,895.49 THB or 48.45% compared to the existing method. The carbon footprint emissions were reduced from 27,768.52 kgCO₂e to just 11,079.85 kgCO₂e, or 60% decrement. Thus, applying the LTNFM with the milk-run framework can improve logistics efficiency in terms of cost and environmental impact, supporting sustainable industrial development.

การขนส่งชิ้นส่วนต่าง ๆ จากผู้ผลิตภายนอกมายังโรงงาน เป็นกิจกรรมที่มีต้นทุนและทำให้เกิดคาร์บอนฟุตพริ้นซึ่งส่งผลต่อสมรรถนะการจัดการอย่างยั่งยืนของโซ่อุปทาน งานวิจัยนี้นำเสนอการกำหนดเส้นทางการขนส่งชิ้นส่วนภายใต้แนวคิดมิลค์รันเพื่อให้มีระยะทางวิ่งของรถบรรทุกสำหรับการขนส่งชิ้นส่วนทั้งหมดต่อวันสั้นที่สุดซึ่งจะส่งผลให้เกิดคาร์บอนฟุตพริ้นท์ต่ำลงด้วย โดยใช้แบบจำลองเชิงเส้นการไหลในเครือข่ายการขนส่ง (LTNFM) ประยุกต์กับปัญหาการขนส่งชิ้นส่วนจำนวน 235 รายการ จากผู้ผลิตภายนอกจำนวน 20 ราย แบ่งเป็น 2 โซนตามสภาพที่ตั้งจริงของโรงงานผู้ผลิต เพื่อนำชิ้นส่วนมาใช้ในการประกอบเป็นผลิตภัณฑ์โครงสร้างฐานตามแผนการผลิตของโรงงานกรณีศึกษาจำนวน 27 วัน ของเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2566 การประเมินผลลัพธ์ทำโดยใช้ฟังก์ชัน OpenSolver ของโปรแกรม Microsoft Excel เปรียบเทียบกับวิธีการแบบเดิมที่ทำการขนส่งจากผู้ผลิตภายนอกแต่ละรายมายังโรงงานโดยตรง ผลลัพธ์จากการประเมินด้วย LTNFM บ่งชี้ว่าสามารถลดระยะทางการขนส่งรวมจาก 74,157.90 กิโลเมตร เหลือ 38,231.30 กิโลเมตร และลดจำนวนรถบรรทุกที่ต้องใช้เฉลี่ยจาก 20 คันต่อวัน เหลือเพียง 12 คันต่อวัน ต้นทุนน้ำมันรวมลดลงจาก 676,966.28 บาท เหลือ 349,070.79 บาท ประหยัดได้ 327,895.49 บาท หรือลดลงร้อยละ 48.45 ของจำนวนรถบรรทุกและต้นทุนจากวิธีการแบบเดิม ขณะที่การปล่อยคาร์บอนฟุตพริ้นท์จะลดลงจาก 27,768.52 เหลือเพียง 11,079.85 กิโลกรัมคาร์บอนไดออกไซด์เทียบเท่า ลดลงร้อยละ 60 เมื่อเทียบกับวิธีการแบบเดิม ผลการศึกษานี้แสดงให้เห็นว่า การประยุกต์ใช้แบบจำลอง LTNFM ภายใต้กรอบแนวคิดมิลค์รัน สามารถเพิ่มประสิทธิภาพในการบริหารจัดการโลจิสติกส์ของโซ่อุปทานทั้งด้านต้นทุนและผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมได้อย่างมีนัยสำคัญ ซึ่งเป็นการส่งเสริมการพัฒนาอย่างยั่งยืนในภาคอุตสาหกรรมต่อไป