LEGAL PROBLEMS RELATING TO COMPULSORY THIRD PARTY INSURANCE : A STUDY OF THE USE OF AUTONOMOUS CARS

Abstract

This independent study aims to study concepts, theories, and legal principles related to the use of autonomous cars, examine legal measures applicable to autonomous cars, and analyze problems in order to find solutions arising from compulsory insurance according to the Road Accident Victims Protection Act, B.E. 2535, amended No. 5, B.E. 2551, in applying to self-driving cars.

From the results of the study, it was found that 4 relevant laws, namely the Car Accident Victims Protection Act, B.E. 2535, amended No. 5, B.E. 2551, the Car Act, B.E. 2522, the Land Traffic Act, B.E. 1979 and the Ministerial Regulations on Vehicle Parts and Equipment, B.E. 2551, mention only cars driven by drivers. For example, the criteria for compulsory car insurance, protected persons from road accidents, and the criteria for paying compensation to car accident victims, etc., do not include the case of compulsory car insurance for autonomous cars. Therefore, it does not cover compensation arising from accidents caused using autonomous cars. The author therefore suggests that the laws related to the definition of "car" should be amended, to be more comprehensive. Additionally, guidelines for compulsory insurance for autonomous cars, and the criteria for paying compensation to victims of accidents caused using autonomous cars should be established for the purpose of providing proper and fair protection to all stakeholders and being consistent with the context of changes in autonomous car technology.

งานนิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวคิด ทฤษฎี หลักกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการใช้รถยนต์ขับเคลื่อนอัตโนมัติ ศึกษามาตรการทางกฎหมายในการปรับใช้กับรถยนต์ขับเคลื่อนอัตโนมัติ และวิเคราะห์ปัญหา เพื่อหาแนวทางแก้ปัญหาที่เกิดจากการทำประกันภัยภาคบังคับ ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 ที่แก้ไขเพิ่มเติมฉบับที่ 5 พ.ศ. 2551 ในการปรับใช้กับรถยนต์ขับเคลื่อนอัตโนมัติ

จากผลการศึกษาพบว่ากฎหมายทั้ง 4 ฉบับ กล่าวคือ พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 ที่แก้ไขเพิ่มเติมฉบับที่ 5 พ.ศ. 2551 พระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. 2522 พระราชบัญญัติการจราจรทางบก พ.ศ. 2522 และกฎกระทรวงกำหนดส่วนควบและเครื่องอุปกรณ์สำหรับรถ พ.ศ. 2551 กล่าวถึงเฉพาะรถยนต์ที่มีผู้ขับขี่ เช่น การทำประกันภัยรถยนต์ภาคบังคับ ผู้ได้รับความคุ้มครองจากอุบัติเหตุจากการใช้รถยนต์ และหลักเกณฑ์ในการจ่ายค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้ประสบภัยจากรถ เป็นต้น โดยไม่รวมถึงการทำประกันภัยรถยนต์ภาคบังคับสำหรับรถยนต์ขับเคลื่อนอัตโนมัติ จึงไม่ครอบคลุมถึงการได้รับค่าสินไหมทดแทนของผู้ใช้รถยนต์ขับเคลื่อนอัตโนมัติอันเกิดจากอุบัติเหตุจากการใช้รถยนต์ขับเคลื่อนอัตโนมัติ ผู้เขียนจึงเสนอแนะว่าควรปรับปรุง แก้ไข เพิ่มเติมกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการให้คำนิยาม คำว่า "รถ" เพื่อให้ครอบคลุมมากขึ้น ควรกำหนดแนวทางการทำประกันภัยภาคบังคับสำหรับรถยนต์ขับเคลื่อนอัตโนมัติ รวมทั้งหลักเกณฑ์การจ่ายค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้เสียหายอันเกิดจากการใช้รถยนต์ขับเคลื่อนอัตโนมัติเพื่อให้ความคุ้มครองกับบุคคลที่เกี่ยวข้องอย่างเหมาะสมและเป็นธรรม อีกทั้งสอดคล้องกับบริบทความเปลี่ยนแปลงด้านเทคโนโลยีรถยนต์ขับเคลื่อนอัตโนมัติ