http://ir.buu.ac.th/dspace/handle/1513/30 Faculty of Sport Science / คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา Fri, 20 Dec 2024 18:21:29 GMT 2024-12-20T18:21:29Z http://ir.buu.ac.th/dspace/handle/1513/1235 Title: EFFECTS OF MOVEMENT AND BREATHING-AWARENESS PROGRAMS ON THE ATTACKING ACCURACY AND SPEED OF FENCERS; ผลของโปรแกรมการรับรู้ลมหายใจและการเคลื่อนไหวที่มีต่อการมีสติ ความแม่นยำและความเร็วในการแทงของนักกีฬาฟันดาบ Abstract: The purpose of this research was to study and compare the effects of a movement and breathing-awareness program on mindfulness, accuracy, and speed of attacking in fencing athletes. The sample group consisted of 30 male and female fencing athletes, divided into an experimental group of 15 fencers (average age of 19.67 years) and a control group of 15 fencers (average age of 20.60 years). Both groups had an average fencing experience of 7.20 years.The tools in this research included 1) an 8-week movement and breathing-awareness program, with an IOC value of 0.96; 2) the mindfulness inventory for sports of Thai version was the 15-item, with a reliability coefficient of 0.93; and 3) the FAVERO machine: Electronic Fencing Target, EFT-1 (FAVERO ELECTRONICS Srl Arcade (TV) Arcade, Italy). The statistical methods employed in this study included mean, standard deviation, t-statistic, and one-way MANOVA. The result found that the group undergoing the 8-week movement and breathing-awareness program showed higher scores of mindfulness (mean= 5.42±0.55) compared to pre-test scores of mindfulness (mean= 3.64±0.17) and faster attacking speed (mean= 0.49±0.07) compared to pre-test attacking speed (mean= 0.65±0.07), with significant differences at the .05 level. However, the control group did not exhibit significant differences. There were no significant differences in accuracy scores between pre and post-tests in both the control and experimental groups. Furthermore, a comparison of differences between the control and experimental groups indicated significant differences in mindfulness scores (F= 223.33, p= .000) and speed of attacking (F= 22.22, p= .000), but there were no differences in accuracy scores between the two groups. In conclusion, the movement and breathing-awareness program helped fencers achieve higher scores in mindfulness and faster attacking speeds.; การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบผลของโปรแกรมการรับรู้ลมหายใจและการเคลื่อนไหวที่มีต่อการมีสติ ความแม่นยำและความเร็วในการแทงของนักกีฬาฟันดาบ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้เป็นนักกีฬาฟันดาบเพศชายและเพศหญิงจำนวน 30 คน แบ่งออกเป็นกลุ่มทดลอง (เพศชาย 10 คนและเพศหญิง 5 คน อายุเฉลี่ย 19.67 ปี และกลุ่มควบคุม (เพศชาย 10 คนและเพศหญิง 5 คน อายุเฉลี่ย 20.60 ปี) ทั้ง 2 กลุ่มมีประสบการณ์เฉลี่ยในกีฬาฟันดาบ 7.20 ปี เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ 1) โปรแกรมการรับรู้ลมหายใจและการเคลื่อนไหวเป็นเวลา 8 สัปดาห์ซึ่งมีค่า IOC เท่ากับ 0.96 2) แบบวัดการมีสติในการเล่นกีฬาฉบับภาษาไทยจำนวน 15 ข้อมีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.93 3) เครื่อง FAVERO: Electronic Fencing Target, EFT-1 (FAVERO ELECTRONICS Srl Arcade (TV) Arcade, Italy) สถิติที่ใช้ในการศึกษาในครั้งนี้ คือ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติค่าที และวิเคราะห์ความแปรปรวนพหุแบบทางเดียว ผลการศึกษาพบว่ากลุ่มที่ได้รับการฝึกด้วยโปรแกรมการรับรู้ลมหายใจและการเคลื่อนไหวเป็นเวลา 8 สัปดาห์มีคะแนนการมีสติ (ค่าเฉลี่ย = 5.421, ส่วนเบงเบนมาตรฐาน= .550) และความเร็วในการแทง (ค่าเฉลี่ย = .490, ส่วนเบงเบนมาตรฐาน = .068) สูงกว่าก่อนการฝึกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ซึ่งก่อนการฝึกมีคะแนนการมีสติ (ค่าเฉลี่ย = 3.635, ส่วนเบงเบนมาตรฐาน = .169) ความเร็วในการแทง (ค่าเฉลี่ย = .648, ส่วนเบงเบนมาตรฐาน = .067)  แต่ไม่พบความแตกต่างในกลุ่มควบคุม อย่างไรก็ตามคะแนนความแม่นยำในการแทงหลังการฝึกไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในทั้ง 2 กลุ่ม นอกจากนั้นการเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลองพบว่ามีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ของคะแนนการมีสติ (F=223.329, p=.000) และความเร็วในการแทง (F=22.222, p=.000) ในกลุ่มที่ได้รับการฝึกด้วยโปรแกรมการรับรู้ลมหายใจและการเคลื่อนไหว แต่ไม่พบความแตกต่างของคะแนนความแม่นยำระหว่างทั้ง 2 กลุ่ม Sun, 01 Jan 0008 00:00:00 GMT http://ir.buu.ac.th/dspace/handle/1513/1235 0008-01-01T00:00:00Z http://ir.buu.ac.th/dspace/handle/1513/1234 Title: THE EFFECT OF GAME-BASED LEARNING ON BASIC SKILLS IN VOLLEYBALL AND EMOTIONAL INTELLIGENCE OF SECONDARY SCHOOL STUDENTS; ผลของโปรแกรมการสอนแบบใช้เกมเป็นฐานที่ส่งผลต่อทักษะพื้นฐานในกีฬาวอลเลย์บอลและความฉลาดทางอารมณ์ ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น Abstract: This research investigates the effects of a game-based learning program on basic skills in volleyball and emotional intelligence, aiming to make training sessions more enjoyable for student. The study had two primary objectives: 1) to examine the impact of the game-based learning program on basic volleyball skills and emotional intelligence, and 2) to compare these skills and emotional intelligence between groups subjected to the game-based learning program and those undergoing traditional teaching methods. The sample consisted of 30 middle school students from two schools in Nakhon Phanom province, Thailand, divided into experimental and control groups of 15 each, selected through purposive sampling. The tools used included a game-based learning program, tests for basic volleyball skills, and emotional intelligence tailored for teenagers aged 12 to 17. The experimental group participated in the teaching program twice a week, one hour per session, for eight weeks. Data were analysed using t-tests and one-way MANOVA. The findings revealed that: 1)The experimental group significantly improved basic volleyball skills and emotional intelligence at a .05 significance level post-experiment. 2) When comparing the experimental and control groups post-experiment, the experimental group showed significantly higher levels of basic volleyball skills and overall emotional intelligence than the control group at the .05 significance level.; การสอนโดยใช้เกมเป็นฐาน ในการพัฒนาทักษะพื้นวอลเลย์บอลขั้นพื้นฐานและความฉลาดทางอารมณ์ ทำให้นักเรียนเกิดความสนุกสนานในการฝึก ดังนั้นการวิจัยครั้งนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาผลของโปรแกรมการสอนแบบใช้เกมเป็นฐานที่มีต่อทักษะพื้นฐานวอลเลย์บอลและความฉลาดทางอารมณ์ 2) เปรียบเทียบทักษะพื้นฐานวอลเลย์บอลและความฉลาดทางอารมณ์ระหว่างกลุ่มที่ใช้โปรแกรมการสอนแบบใช้เกมเป็นฐาน กับการสอนแบบปกติ  กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น จำนวน 30 คน ในจังหวัดนครพนม จำนวน 2 โรงเรียน โดยการสุ่มแบ่งเป็นกลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุม จำนวนกลุ่มละ 15 คน เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ โปรแกรมการสอนโดยใช้เกมเป็นฐาน และ แบบทดสอบทักษะพื้นฐานกีฬาวอลเลย์บอล แบบประเมินความฉลาดทางอารมณ์สำหรับวัยรุ่น อายุ 12 – 17 ปี  โดยกลุ่มทดลองได้รับการฝึกโปรแกรมการสอนโดยใช้เกมเป็นฐาน สัปดาห์ละ 2 วัน วันละ 1 ชั่วโมง รวมทั้งสิ้น 8 สัปดาห์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ t-test และการวิเคราะห์ความแปรปรวนพหุแบบทางเดียว (One-way MANOVA) ผลการวิจัยพบว่า 1) ระยะหลังการทดลอง พบว่ากลุ่มทดลองมีทักษะพื้นฐานกีฬาวอลเลย์บอล และความฉลาดทางอารมณ์สูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2) การเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม ในระยะหลังการทดลอง พบว่า กลุ่มทดลองมีมีทักษะพื้นฐานกีฬาวอลเลย์บอล และความฉลาดทางอารมณ์โดยรวม สูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 Thu, 01 Jan 0022 00:00:00 GMT http://ir.buu.ac.th/dspace/handle/1513/1234 0022-01-01T00:00:00Z http://ir.buu.ac.th/dspace/handle/1513/1149 Title: The Effect of Using The Body Percussion Program on Attention Time and Speed in Sprint running of Youth Athletics; ผลของการใช้โปรแกรมร่างกายสร้างจังหวะต่อเวลาของความใส่ใจและความเร็วในการวิ่งระยะสั้นของนักกรีฑาเยาวชน Abstract: Attention time and Speed in sprint running are very important for the result of athletics. If they can use less time, they can earn the advantage in the competition so this study aimed to discover the body percussion program could be a tool for improving attention time and speed in sprint running in youth athletics also this can be a new alternative program that can enhance attentional levels in athletes through rhythm and movement. The study design was quasi-experimental with a Paired Sample t-test and Independent Sample t-test, pretest-posttest control group design. We carried out a study over the 8-week program with 32 athletics ages 12–18 divided into an experimental group and a control group of 16 people in each group. The program was included in the experimental group after a general practice program for 20 minutes twice per week over 8 weeks, while the control group had only a general practice program. The instrument used for practice in the experimental group was the body percussion program and the instruments used to measure were the concentration grid test, and the Kinematic Measurement System (KMS). The data that are included in this study are mean, standard deviation, t-value, and probability. As a result, the experimental group's results between the pre-test and post-test showed significant improvement in both attention time and speed in sprint running, while the control group did not. While the result between groups showed significance in attention time, Speed in sprint running was not.; ความใส่ใจและความเร็วในการวิ่งระยะสั้นเป็นสิ่งสำคัญต่อผลการแข่งขันของนักกรีฑา ซึ่งสามารถเป็นตัวตัดสินผลแพ้ชนะได้ งานวิจัยเล่มนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงผลของโปรแกรมร่างกายสร้างจังหวะต่อเวลาของความใส่ใจและความเร็วในการวิ่งระยะสั้นของนักกรีฑาเยาวชนเพื่อเป็นประโยชน์ในการนำไปใช้เพิ่มระดับความใส่ใจในนักกีฬา โดยเป็นงานวิจัยเชิงกึ่งทดลอง ใช้สถิติการทดสอบแบบกลุ่มตัวอย่าง 2 กลุ่มที่สัมพันธ์กัน และที่เป็นอิสระจากกัน กลุ่มตัวอย่าง คือ นักกรีฑาอายุระหว่าง 12-18 ปี จำนวน 32 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมกลุ่มละ 16 คน โดยทั้ง 2 กลุ่มจะได้รับการฝึกวิ่งตามปกติ และกลุ่มทดลองจะได้รับการฝึกร่างกายสร้างจังหวะ เป็นเวลา 8 สัปดาห์ๆ ละ 2 ครั้งๆละ 20 นาที  เครื่องมือที่ใช้ในการฝึก ได้แก่ โปรแกรมร่างกายสร้างจังหวะ เครื่องมือที่ใช้ในการทดสอบ ได้แก่ แบบทดสอบตารางตัวเลข และชุดเครื่องทดสอบสมรรถนะการเคลื่อนไหวของร่างกาย และนำผลที่ได้มาวิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตราฐาน ค่าที และค่าความน่าจะเป็นในการทดสอบสมมติฐาน ผลการศึกษาพบว่ากลุ่มทดลองที่ได้รับการฝึกร่างกายสร้างจังหวะมีความใส่ใจและความเร็วในการวิ่งระยะสั้นหลังการฝึกดีกว่าก่อนการฝึกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 แต่กลุ่มควบคุมไม่พบความแตกต่าง และหลังการฝึกเป็นเวลา 8 สัปดาห์ กลุ่มทดลองที่ได้รับการฝึกร่างกายสร้างจังหวะมีความใส่ใจแตกต่างกับกลุ่มควบคุมที่ได้รับการฝึกปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 แต่ความเร็วในการวิ่งระยะสั้นไม่พบความแตกต่าง Fri, 01 Jan 0012 00:00:00 GMT http://ir.buu.ac.th/dspace/handle/1513/1149 0012-01-01T00:00:00Z http://ir.buu.ac.th/dspace/handle/1513/1048 Title: The effects of resistance circuit training in hypoxia condition on anaerobic performance, aerobic performance and red blood cell; ผลของการฝึกแบบสถานีด้วยแรงต้านในสภาวะปริมาณออกซิเจนต่ำที่มีต่อสมรรถภาพ ด้านแอนแอโรบิก สมรรถภาพด้านแอโรบิก และเซลล์เม็ดเลือดแดง Abstract: The purposes of this research were (1) to compare the effects of resistance circuit training in hypoxic and normoxic conditions on anaerobic performance, aerobic performance, and red blood cells. (2) to compare the effects of resistance circuit training in hypoxic conditions on anaerobic performance, aerobic performance, and red blood cells before the training phase, after 4 weeks of training phase, and after 8 weeks of training phase and (3) to compare the effects of resistance circuit training in normoxic conditions on anaerobic performance, aerobic performance, and red blood cells before the training, after 4 weeks of training phase, and after 8 weeks of training phase. The samples were male intermittent sport athletes including futsal, basketball, and handball athletes, aged 18-22 years to be participated in this study by using multistage sampling in order to obtain a sample size of 24 people. Participants were divided into two groups: experimental group 1 (n = 12) and experimental group 2 (n = 12). Both groups were followed a specific program of 8 weeks and 3 days per week. Descriptive statistics were used to analyze data including mean, standard deviation and statistics for testing research hypotheses, namely Multivariate analysis of variance (MANOVA) was used in the study. The statistical significance level was defined at the .05. The results showed anaerobic performance, aerobic performance, and red blood cells after 4 weeks of training phase and after 8 weeks of training phase of both groups were different with no statistical significance. However, when analyzing the variables including before training phase, after 4 weeks of training phase and after 8 weeks of training phase of both groups, it showed that anaerobic power, anaerobic capacity, fatigue index, maximum oxygen consumption, and anaerobic threshold after 8 weeks of training phase of both groups were significantly different from before training phase and after 4 weeks of training phase with significantly different at the .05. While, hemoglobin, hematocrit, and red blood cell volume after 8 weeks of training phase of experimental group 1 were statistically significant different from after 4 weeks of training phase. In conclusion, the resistance circuit training with hypoxic and normoxic conditions can equally improve anaerobic performance and aerobic performance, while the resistance circuit training with hypoxic conditions can develop red blood cells.; การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อเปรียบเทียบผลของการฝึกแบบสถานีด้วยแรงต้านในสภาวะปริมาณออกซิเจนต่ำ และสภาวะปริมาณออกซิเจนปกติที่มีต่อสมรรถภาพด้านแอนแอโรบิก สมรรถภาพด้านแอโรบิก และเซลล์เม็ดเลือดแดง (2) เพื่อเปรียบเทียบผลของการฝึกแบบสถานีด้วยแรงต้านในสภาวะปริมาณออกซิเจนต่ำที่มีต่อสมรรถภาพด้านแอนแอโรบิก สมรรถภาพด้านแอโรบิก และเซลล์เม็ดเลือดแดง ก่อนการฝึก หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 และหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 และ (3) เพื่อเปรียบเทียบผลของการฝึกแบบสถานีด้วยแรงต้านในสภาวะปริมาณออกซิเจนปกติที่มีต่อสมรรถภาพด้านแอนแอโรบิก สมรรถภาพด้านแอโรบิก และเซลล์เม็ดเลือดแดง ก่อนการฝึก หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 และหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 กลุ่มตัวอย่างเป็นนักกีฬาประเภทที่มีการแข่งขันแบบหนักสลับพัก ได้แก่ นักกีฬาฟุตซอล บาสเกตบอล และแฮนด์บอล เพศชาย อายุระหว่าง 18-22 ปี คัดเลือกด้วยวิธีการสุ่มแบบหลายขั้นตอนเพื่อให้ได้กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 24 คน แบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม ๆ ละ 12 คน ได้แก่ กลุ่มทดลองที่ 1 และกลุ่มทดลองที่ 2 ซึ่งฝึกตามโปรแกรมที่กำหนด 8 สัปดาห์ ๆ ละ 3 วัน การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเพื่อการทดสอบสมมติฐานการวิจัย คือ การวิเคราะห์ความแปรปรวนพหุคูณแบบวัดซ้ำ กำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัยพบว่า สมรรถภาพด้านแอนแอโรบิก สมรรถภาพด้านแอโรบิก และเซลล์เม็ดเลือดแดง หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 และหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 ของกลุ่มทดลองที่ 1 และกลุ่มทดลองที่ 2 ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ เมื่อวิเคราะห์ตัวแปรที่ศึกษา ก่อนการฝึก หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 และหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 ของกลุ่มทดลองทั้ง 2 กลุ่ม พบว่า พลังสูงสูดแอนแอโรบิก ความสามารถในการยืนระยะแอนแอโรบิก ดัชนีความเหนื่อยล้า ความสามารถในการใช้ออกซิเจนสูงสุด และจุดเริ่มล้า หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 ของทั้งกลุ่มทดลองที่ 1 และกลุ่มทดลองที่ 2 แตกต่างจากก่อนการฝึก และหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ในขณะที่ฮีโมโกลบิน ฮีมาโตคริต และปริมาณเซลล์เม็ดเลือดแดง หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 ของกลุ่มทดลองที่ 1 แตกต่างจากก่อนการฝึก และหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 จากข้อมูลที่ปรากฏสามารถสรุปได้ว่า การฝึกแบบสถานีด้วยแรงต้านในสภาวะปริมาณออกซิเจนต่ำ และการฝึกแบบสถานีด้วยแรงต้านในสภาวะปริมาณออกซิเจนปกติ สามารถพัฒนาสมรรถภาพด้านแอนแอโรบิก สมรรถภาพด้านแอโรบิก ได้เท่าเทียมกัน ในขณะที่การฝึกแบบสถานีด้วยแรงต้านในสภาวะปริมาณออกซิเจนต่ำสามารถพัฒนาเซลล์เม็ดเลือดแดงได้ Fri, 01 Jan 0012 00:00:00 GMT http://ir.buu.ac.th/dspace/handle/1513/1048 0012-01-01T00:00:00Z